Wielka Sobota 2026 - Nabożeństwo Pierwszych Sobót

Nabożeństwo Pierwszej Soboty

Królowo Różańca Świętego…

Królowo Różańca Świętego, oto klękamy do modlitwy, by w czwartą sobotę miesiąca odmówić Różaniec, o który prosiłaś, przyjąć Komunię Świętą wynagradzającą i rozważyć przez 15 minut razem z Tobą jedną tajemnicę Różańca. Chcemy przez to wynagradzać za grzechy swoje, naszych najbliższych, naszej parafii, Ojczyzny i całego świata.

Pragniemy modlić się szczególnie za tych, którzy najdalej odeszli od Boga i najbardziej potrzebują Jego miłosierdzia. Za księży, którzy zbłądzili, katolików obojętnych, za ludzi żyjących w grzechach ciężkich, o pokój na świecie, a także o miłosierdzie dla Polski i nawrócenie się Rosji. Wspomóż nas łaską, abyśmy pamiętali o intencji wyznaczonej przez Pana Jezusa na tą czwartą z pierwszych sobót miesiąca, tj. wynagrodzenie za wszystkie obelgi, przez które usiłuje się otwarcie wpoić w serca dzieci obojętność, wzgardę, a nawet nienawiść wobec Ciebie, nieskalanej Matki.

Maryjo, klękamy przed Tobą, Pani Fatimska, i modlimy się Modlitwą Anioła oraz Różańcem.

Modlitwa Anioła

„Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty, w najgłębszej pokorze cześć Ci oddaję i ofiaruję Tobie Przenajświętsze Ciało i Krew, Duszę i Bóstwo Jezusa Chrystusa obecnego na ołtarzach całego świata, jako wynagrodzenie za zniewagi, świętokradztwa i obojętność, którymi jest On obrażany. Przez nieskończone zasługi Jego Najświętszego Serca i przez przyczynę Niepokalanego Serca Maryi, proszę Cię o łaskę nawrócenia biednych grzeszników.”

Różaniec Święty - Tajemnice Radosne na IV Pierwszą Sobotę Miesiąca

Usłysz, Maryjo, nasze prośby i użycz skupienia świętego, bowiem na Boską ścieżkę kierujemy kroki, chcąc Ci wynagrodzić za wszystkie zniewagi i obelgi, przez które cierpi Twoje Niepokalane Serce. Pani Fatimska, która zachowujesz wszystkie sprawy i rozważasz je w sercu, pozwól nam uczestniczyć w radości, z jaką wielbisz Pana.

Pozwól i nam tu zgromadzonym poczuć to uwielbienie. Chcemy towarzyszyć Ci w przeżywaniu tajemnic życia Jezusa i Twojego życia. Pozwól nam przeżyć te wydarzenia wraz z Tobą, patrząc na nie Twoimi oczami i wejść w nie tak głęboko, jak gdybyśmy naprawdę w nich uczestniczyli. Niech to doświadczenie jedności z Tobą czyni nas podobnymi do Ciebie. Spraw, aby nasze życie było wiernym odbiciem tego, co kontemplujemy i medytujemy. Naucz nas naśladować Jezusa i prowadź do Niego, abyśmy razem z Tobą tylko dla Niego żyli i Jemu oddawali chwałę.

Zjednoczeni ze wszystkimi Aniołami i Świętymi w Niebie zapraszamy Ciebie, Najświętsza Panno Maryjo, do naszych serc. Razem z Tobą pragniemy rozważać tajemnicę Różańca Świętego (w tym cyklu Tajemnicę Radosną: Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni).

Zgodnie z Twoim życzeniem będziemy to czynić w intencji zadośćuczynienia za grzechy świata, dziś szczególnie za wszystkie obelgi, przez które usiłuje się otwarcie wpoić w serca dzieci obojętność, wzgardę, a nawet nienawiść wobec Ciebie, nieskalanej Matki.

Prosimy, Maryjo, pomóż nam uniknąć wszelkich rozproszeń, które przeszkadzają nam w czasie rozmyślania nad tajemnicami życia Pana Jezusa i Twoim.

Tajemnica IV Radosna – Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni

Fragment Ewangelii

Gdy upłynęły dni oczyszczenia Maryi według Prawa Mojżeszowego, rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby Go przedstawić Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego.

A żył w Jerozolimie człowiek, imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekiwał pociechy Izraela, a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż nie zobaczy Mesjasza Pańskiego. Za natchnieniem więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: «Teraz, o Władco, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, któreś przygotował wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela».

A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu».

Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostawała wdową. Liczyła już osiemdziesiąty czwarty rok życia. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jerozolimy. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta Nazaret. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.

Rozważanie

Tajemnica ofiarowania Jezusa w świątyni wyraża najgłębsze pragnienie Maryi oddawania Bogu wszystkiego, co najcenniejsze w życiu. Wszystko, cokolwiek w życiu mamy i posiadamy, pochodzi od Boga. Nie powinniśmy nic „zatrzymywać dla siebie”. Oddajemy Bogu wszystko to, co nasze, a przede wszystkim winniśmy oddać Bogu samych siebie, abyśmy już więcej nie żyli tylko dla siebie, ale dla Tego, który za nas umarł i zmartwychwstał. Żyć tylko dla siebie to „strata”, żyć dla Boga, to „zysk”, to życie w pełni. (Ojciec Dariusz Andrzejewski CSSp)

Tomasz à Kempis wyjaśni: „Jeżeli zaś szukasz siebie, znajdziesz siebie, ale na własną zgubę. Bo ten, kto nie szuka Jezusa, więcej sobie szkodzi…”.

Maryjo, ofiarowałaś Zbawiciela w świątyni. Jest to świadectwo gotowej ofiary, pełne prostoty posłuszeństwo. Całe Twoje życie jest skierowane ku Chrystusowi. Żyjesz posłuszeństwem woli Ojca Niebieskiego. Nie ma w Tobie żadnych zastrzeżeń, nic nie czynisz połowicznie. Uczysz mnie przez to, Maryjo, aby być wiernym Bogu także wtedy, gdy posłuszeństwo Jego przykazaniom wymaga ode mnie wielkiej ofiary. Będę wystrzegać się wszelkiego uporu, nieposłuszeństwa i grzechów języka.

Z ufnością zwracajmy się do Boga przez Maryję, która jest dla nas wzorem całkowitego oddania się Bogu. Ona ciągle realizuje swoje słowa: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego” (Łk 1, 38). Podczas ofiarowania Pana Jezusa w świątyni słyszysz, Maryjo, słowa wypowiedziane przez starca Symeona: „A Twoją duszę miecz przeniknie” (Łk 2, 35). Oznacza to, że w Twoim życiu, oprócz tajemnic radosnych, będą także tajemnice bolesne. Będziesz współcierpieć ze swoim Synem, kiedy nadejdzie Jego godzina. Będziesz na drodze krzyżowej Jezusa i pod Jego krzyżem.

W naszym życiu też są tajemnice bolesne. Jest wśród nas wiele osób cierpiących. Jedni cierpią fizycznie, inni duchowo. Często od bólu fizycznego gorszy jest ból psychiczny, powodowany opuszczeniem, osamotnieniem, niezrozumieniem, krzywdą, czasami wyrządzoną przez najbliższych. A skoro tak jest, to zastanówmy się, czy Panu Bogu nie chodzi o to, abyśmy razem z naszą modlitwą ofiarowali Mu także nasze cierpienie?

[Święty Jan Paweł II uczył nas tego – najpierw słowem, a potem przyjmowanym przez siebie cierpieniem – jak czerpać siły z Eucharystii poprzez łączenie swojej codziennej ofiary z Ofiarą Chrystusa dla dobra Kościoła i całej ludzkości. Albowiem nasz ból nie jest bezużyteczny, gdy jest złączony z cierpieniem Chrystusa. Wówczas jest on jak kropla wody, która – dodana do wina podczas Mszy Świętej wraz z nim – przemienia się w Najdroższą Krew Chrystusa, wylaną dla zbawienia świata.]

Przybyłaś do świątyni pełna radości, a powróciłaś do domu w milczeniu, z mieczem w sercu, rozważając usłyszane słowa w świątyni. Wybiegasz z myślami daleko w przyszłość. Wiesz dobrze, że najbardziej gorzka ofiara i cierpienie zostaną opromienione przyszłą chwałą. Wyruszając w drogę powrotną do domu, świadomie wstępujesz na drogę ofiary. Tak musi być, przecież jesteś Matką Odkupiciela. Jednak Twój cel jest pełen światła i błogosławieństwa. Maryjo, ofiarujesz Jezusa Ojcu Niebieskiemu. Razem z Nim poświęcasz samą siebie. To wszystko składasz Bogu, dołączając do tego ofiarę ubogich ludzi. Pomyślmy o tej ofierze złożonej przez Matkę Najświętszą.

Uczmy się od Jezusa i Maryi, jak być posłusznym świętym nakazom i prawom Kościoła. Strzeżmy jego przykazań, bierzmy udział we Mszy Świętej, spowiadajmy się, przyjmujmy Komunię, pośćmy w wyznaczone dni. Jezus i Maryja, którzy mogli ominąć prawo, nie robią tego, lecz w całej pełni się do niego stosują, a my szukamy usprawiedliwień tam, gdzie ich nie ma, pozwalając, by zwodziło nas lenistwo, pycha, wzgląd na ludzi i bezbożność. Bądźmy więc odtąd bardziej posłuszni niż dotychczas.

Modlitwa po rozważaniu

1. Dziękczynienie

Dziękuję Ci, Matko nasza, za światło, jakim napełniłaś nasze serca, za miłość, jaką nas kochasz, i mądrość, jaką nam przekazujesz. Chcę zawsze być blisko Ciebie i Ciebie naśladować. Dlatego proszę, wyjednaj nam tę łaskę, abyśmy to, co usłyszeli, umieli przemienić w nasze codzienne życie, w pragnienie zbawienia, w nasze myślenie bardziej o niebie niż o ziemi, o Twoim Synu niż o samych sobie. Proszę, pomóż nam wynagradzać za grzeszników i pomagać duszom zgubionym wracać do Boga. Z wiarą i pewnością, że nas wysłuchasz, wołamy: Okaż, że jesteś nam Matką! Okazuj codziennie! Prowadź nas wszystkich drogą zbawienia prosto do Twego Syna.

2. Zawierzenie Niepokalanemu Sercu Maryi

O Niepokalane, godne wielkiej czci Serce Maryi, przyjmij łaskawie ten nasz hołd. Przyjmij go w połączeniu z wszelką chwałą w Niebie i na ziemi. Wejrzyj miłosiernym wzrokiem na tych, którzy w swej nieświadomości lub złości znieważają Cię. Wybłagaj im u Boga przebaczenie. Okaż się wobec nich i wobec nas Matką Miłosierdzia. Amen.

Modlitwa Anioła z Fatimy (wszyscy powtarzają)

O Boże mój, wierzę w Ciebie, uwielbiam Ciebie, ufam Tobie i miłuję Ciebie. Proszę Cię o przebaczenie dla tych, którzy w Ciebie nie wierzą, Ciebie nie uwielbiają, Tobie nie ufają i Ciebie nie miłują. Amen.